कविता : नानीहरू देखेर म तर्सिरहेको छु

तिनीहरूको ओठमुख सुख्खा भएको छ 
बिहानको चिसो सिरेटोले दपेट्दा 
तिनीहरूको कपाल फुस्रिएको छ 
कच्ची सडकको धुलो उड्दा 
तिनीहरूको कपडा मैलिएको छ 
धुलोमा लडिबुडी गर्दा।

नानीहरू 
जसलाई जीवन संघर्ष थाहै हुँदैन 
नानीहरू 
जसलाई जिन्दगीको अर्थै लाग्दैन 
तिनीहरूलाई त खेल्न पाए हुन्छ 
तिनीहरूलाई त खान पाए हुन्छ 
तिनीहरूलाई त लगाउन पाए हुन्छ। 

मलाई नानीहरूको औधी माया लाग्छ 
तिनीहरूको आँखामा सुन्दर संसार हाँसेको देख्छु 
तिनीहरूको मस्तिष्कमा विवेकशील तर्कहरू देख्छु 
तिनीहरूको हातमा सिर्जनाका फूलबारी देख्छु 
तिनीहरूको पाइतालामा विश्व डुलिरहेको देख्छु
नढाँटी भनूँ!
तिनीहरूलाई म मन्डेला देख्छु 
तिनीहरूलाई म प्याट्रिस लुमुम्बा देख्छु 
तिनीहरूलाई म फ्लोरेन्स नाइटेङ्गिल देख्छु
तेन्जिङ देख्छु 
पासाङ ल्हामु देख्छु 
र रोजा लक्जमबर्ग देख्छु। 

नानीहरू 
जसलाई नाना चाहिएको छ 
जसलाई पापा चाहिएको छ 
तिनीहरूलाई त झगडा गर्नु मजा हुन्छ 
तिनीहरूलाई त रिसाइ दिनु मजा हुन्छ 
आमा बा हैरान छन्
नानीहरूका असीमित चाहना पोको पारी 
आफ्नै पाइतालाले कुल्चनु पर्दा।

म नानीहरूको नाना शब्दले पिरोलिरहेको छु
म नानीहरूको पापा शब्दले झस्किरहेको छु 
म नानीहरूको भविष्य सम्झेर तर्सिरहेको छु 
कोही हात थापिरहेछन्
कोही पकेट मारिरहेछन्
मेरो देशका अबोध नानीहरू।