पुस्तक हराएको सूचना



‘पुस्तक लगेर फिर्ता नगर्ने महापुरुषको नाम कालोसूचीमा प्रकाशित गरिनेछ।’ फेसबुकको हवला दिदै परम मित्रले यस्तो स्टाटस राखेपछि मेरो मनभित्र पराकम्पन गयो।

साथीवाट मैले केह थान पुस्तक ससर्त सापटी लिएको थिएँ। उनको तीन सुत्रीय सर्त थियोः

१. पढिसक्नासाथ सकुशल चाँडै फिर्ता गर्नुपर्ने।
२. सिरानीमुनी च्यापेर राख्न नहुने, कुनै पाना दोब्रिएको हुन नहुने।
३. दोस्रो व्यक्तिको हातमा पार्न नहुने, सट्टापट्टा गर्न नपाइने।

साथीको पुस्तक तुरुन्तै फिर्ता गर्नुपर्ने नैतिक दवाब पर्यो, ममाथि। यदि त्यसो नगरिएको खण्डमा फेसबुकमार्फत् मेरो पोल छताछुल्ल हुने थियो। किनभने, नाम कालोसूचीमा प्रकाशित हुनासाथ अरु घनिष्ठ मित्रहरुको मस्तिष्कमा पनि आफ्नो पुस्तक दिएको दृश्य ‘रिप्ले’ हुने थियो, जुन मैले फिर्ता गरेको थिइँन। अन्ततः एकपछि अर्काले मलाई क्रमशः ‘कालोसूचीमा’ राख्दै जाने थिए। सम्भावित बद्नामीको भयले चौतर्फीको घेरा हालेपछि हताहतार डेरा फर्किँए।

साथीको सर्त मबाट गम्भीर रुपमै उल्लंघन भएको कुरामा कुनै सन्देह थिएन। पुस्तकहरु मेलोसँग पढिसिध्याँए। त्यसपछि कहाँ थन्को लगाइयो? हेक्का भएन । डेरा पुग्नासाथ पुस्तकको र्‌याक खोतलियो। ओछ्यान पल्टाइयो । दराज, कुना काप्चा चाहारियो। एकाध पुस्तक फेला परे, त्यो पनि पूर्ण अंगभंग अवस्थामा। पुस्तकको खाली पाना छोरीको कलाले सचित्र रंगिइसकेको थियो। कतै बाङ्गोटिङ्गो राष्ट्रिय झन्डा, कतै त्रिभूज शैलीको हरिया डाँडापाखा, कतै बडेमाको गोलाकार घाम । कुनै पुस्तकको अवेशष समेत फेला परेन। ति कहाँ गायब भए?
.................................
एकजना धुरन्धर भाइ थिए, मेरो छिमेकी डेरावाल। ती भाइ मकहाँ आउजाउ गरिरहन्थे। फर्कने वेलामा तिनको चोरदृष्टि र्याकको पुस्तकमाथि पर्थ्यो। अनि निसंकोच पुस्तक च्यापेर रेडिमेड शैलीमा भन्थ्यो, ‘पढिसकेर फर्काउँला है।’
तर, उनले यो ‘दूर्लभ अवसर’ अनुभूत गर्ने मौका मलाई कहिल्यै दिएन। जति पुस्तक लान्थे, ती ‘जे आउँछ मज्जाले पचाइदिन्छु’ शैलीमा गायब बनाइदिन्थे। उनको यो खानदानी प्रवृत्ति थाहा हुदाँहुदै पनि म उनलाई पुस्तक दिन रत्तिभर कञ्जुस्याइँ गर्दिनथे। किनभने, एकाध वाहेकका पुस्तक मैले पनि उसैगरी अरुवाट ‘सापटी’ ल्याएको हुन्थें।

‘फलानो पुस्तक तुरुन्त फिर्ता ल्याउनुपर्यो’ आफू अप्ठ्यारोमा परेको व्यहोरा जस्ताको तस्तै सुनाइसकेपछि मैले विलौनाको शैलीमा फोन गरें, ‘यहाँ मेरो वेइज्जत हुन लागिसक्यो ।’ उनले विष्मय भावमा तात्तातो जवाफ फर्कायो, ‘अहो, त्यो किताव त साथीले पढ्न लगेको छ ।’
भाइले आफ्नो मित्रको मोवाइल नम्वर डायल गरे। तर, असन–इन्द्रचोकतिर घुम्न निस्किएका ती साथीको मोवाइल ‘नेटवर्कको व्यस्तताको कारण’ स्पष्ट सुनिएन । धेरैचोटी ‘पुनः प्रयास’ गरेपछि उनले अपुष्ट खवर सुनायोे, ‘त्यो पुस्तक मबाट पनि अर्कै साथीले लगिसक्यो।’

म लत्याकलुतुक गलें। हराएको पुस्तक सकुशल उद्वार गर्नेे झिनो आशा पनि बाँकी रहेन। अब, एउटै विकल्प रह्यो, नयाँ पुस्तक किन्ने। यसबाट सहज रुपमा पुस्तकको समस्य त हल हुन्थ्यो तर, त्यसमा सम्वन्धित लेखकको हस्ताक्षर कहाँबाट ल्याउने?
साथीले कुनै पुस्तक प्रदर्शनीमा खरिद गरेको उक्त पुस्तकमा लेखकको प्रेममय दुई-चार शब्दसहित शानदार हस्ताक्षर थियो। साथसाथै, पुस्तक खरिद गरेको मिति समेत त्यसमा उल्लेख थियो। त्यसैले चोर बाटोवाट पनि समस्या हल नहुने कुरा प्रष्टै भयो।

.................................
‘पुस्तक मागेर होइन, किनेर पढौं’
इलाम बजारका केही पुस्तक पसलमा यस्तै सूचना टाँसिएका हुन्थे । तर, सज्जनवृन्दहरु त्यसैको आडमा उभिएर हाताहात दैनिक पत्रपत्रिका पढिरहेका देखिन्थे। लाग्थ्यो, पत्रपत्रिका-पुस्तक भनेको यस्तो खुराक हुन्, जसलाई निःशुल्क ग्रहण गर्दा न अपराध लाग्छ, न लाज।
‘खै एक सर्को तानौ न’ भन्दै कैंची कट औंलो तेस्र्याएर चुरोट माग्ने वा ‘थोरै म पनि च्याप्छु है’ भन्दै प्याच्च थुकेर खैनी माग्ने शैलीकै अर्को संस्करण हो, पुस्तक माग्ने पनि। पुस्तक÷पत्रिका मागेर पढ्दा ‘मगन्ते’ भइदैन। बुजृकहरुले भनेकै छन्, ‘ज्ञान अरुलाई दिएर, बाँडेर सकिँदैन । बरु, बढ्छ।’

एकताका खुब उपन्यास पढिन्थ्यो। पसलमा झुन्ड्याइएको ‘सिस्टर कल्पना’, ‘लुकेको समाज’, ‘अर्को जन्म’ उपन्यासमा ¥याल चुहिन्थ्यो। बिहीबारे हाट भरेर फर्कदा मेरो झोला त्यस्ता केही थान उपन्यासले भरिएको हुन्थ्यो।

घरको निषेधाज्ञा तोडेर उपन्यास पढ्नु सजिलो थिएन, त्यसमाथि साथीहरुको चोर दृष्टिबाट जोगिनुपर्ने। घ्रांणशक्ति बलिया भएका साथीहरुले घरको जुनसुकै कुनामा लुकाइएको पुस्तकको गन्ध पहिल्याउँथे र विनम्रतासाथ माग्ने ‘कष्ट’ समेत नगरी हत्याइदिन्थे।

एकदिन प्रकाश ‘कोविद’ को ‘देवता’ पढिनसक्दै हरायो। शंकास्पद दुई-चार साथीको ओछ्यान, सिरानीमा खानतलासी लिइयो। तर, देवता फेला परेन। पेवा अलैंची बेचेर किनेको उपन्यास पढ्न नपाएकोमा साह्रै खल्लो लाग्यो। खोजी कार्य जारी थियो। अन्ततः फेला प¥यो देवताको भग्नाअवशेष, छिमेकी राई बहिनीको घरमा। त्यसको कुनै पाना सद्दे थिएन। पछि रहस्य खुल्यो । मसँग सुत्न आउने भाइले देवता चोरेर राई बहिनीलाई ‘सरप्राइज गिफ्ट’ दिएका रहेछन्।

.................
एक साँझ मोबाइलमा पुरानो घरबेटीकी छोरीको नम्बरबाट फोन आयो। खुसीसाथ रिसिभ गरें। तर, कुरा खुसीको थिएन। अरुवेला विनम्रतासाथ प्रस्तुत हुने ती बहिनीले आक्रामक आवाजमा भनिन्, ‘मेरो किताव त खत्तम बनाइदिनुभएछ। त्यो मेरो क्लोज फ्रेन्डले बर्थडेमा गिफ्ट दिएको थियो।’

‘द गुड अर्थ’को नेपाली अनुवाद, ओशोको ‘सम्भोग से सामधि की और’ लगायत केही थान पुस्तक पढेर लामो समयपछि फर्काएको थिएँ। ती पुस्तकहरुलाई पनि छोरीले थाहै नपाई ‘सचित्र’ रंगाइसकेकी रहिछ। । बजारमा नयाँ पुस्तक खोज्न म पसलमा होइन, तिनै बहिनीको कोठामा पुग्थें। उनको सानो लाइव्रेरीवाट आफुखुसी पुस्तक ल्याउने बाटो पूर्णतः बन्द भयो। त्यसपछि मेरो लोभीदृष्टि अरु साथीहरुको पुस्तक याकतिर मोडिए।

म अरुको पुस्तक सट्टापट्टा गर्दै काम चलाउन थालें। तर, यो ‘रणनीति’ले त्यसबेला फेल खायो, जब साथीले फेसवुकमार्फत् पोल खोल्ने संकेत गरे। म हच्किनु स्वाभाविक थियो। किनभने, मेरो ¥याकमा त्यस्ता पुस्तक रहेनन्, जो अरुबाट सापटी नलिइएको होस्। मागेरै काम चलाउने यो शैलीलाई अब ‘फुलस्टप’ लगाउनै पर्छ भन्ने निष्कर्ष पुगेंपछि भारी मनले साथीको मोबाइल नम्बर डायल गरें।

‘तिम्रो पुस्तक चाँडै फिर्ता गरिदिन्छु है’
‘के ?’ आश्चर्यमिश्रित भावमा साथीले सोध्यो।
‘तिमीले त मेरो नाम कालोसूचीमा राख्न लागेछौ, म सबै फिर्ता गर्छु।’
‘अरे, तिमीले पनि मेरो पुस्तक लगेको छौ र? मैले त यादै गरेको छैन त’ साथीको जवाफ अनपेक्षित थिया। उनले थपे, ‘यार, तिम्रो नाम कहाँ ब्ल्याक लिस्टमा राख्ने हो र? अरु काजीहरु पो छन् त, पुस्तक लगेर नफर्काउनेहरु।’

प्रकाशित ८ पुस २०७३, शुक्रबार | 2016-12-23 13:23:42
author photo

शिव मुखिया पत्रकार हुन्

शिव मुखियाबाट थप


प्रतिकृया दिनुहोस

  • बा–आमाको हातमा छोराको किताब

    छोराको ‘अंश’ पाउने मेरा बा–आमा

    फोटो देखेपछि पहिलो फोन गरिन रामकुमारी झाँक्रीले– भेना, बुढाबुढी बा–आमालाई त्यस्तो ‘अंश’ दिएर हुन्छ? सेवा गर्नु पर्दैन? गाडीमा चर्को लोकगीत बजेको...

  • बेइजिङमा दूताबासले आयोजना गरेको छलफल

    बेइजिङमा जब भयो ओठ–सेवाको चर्चा

    ‘ओठ–सेवाले जनताका लागि केही ल्याउन सक्ने छैन अर्थात् लिप सर्भिस् वील ब्रिङ नथिङ टु द पिपुल।’ नेपालमा दुई–चार वर्ष बसेका ती चिनियाँ विद्वानले नेपाली...

  • तँ, तिमी, तपाईं, हजुर

    अबोध बालबालिकाले तँ भन्नु सामान्य कुरा होला। तर बुझेर पनि आफूभन्दा ठूलालाई तँ भन्नु हैकमवादी प्रवृत्ति नै हो। यो केवल शाब्दिक कुरा नभई वर्गीय विषय...

  • लन्डनस्थित पोर्टस्मथ क्याम्प साइट

    बेलायती समर र क्याम्पिङको रहर

    आहा! समर लाग्यो क्यारे! बाहिर त टहटह घाम पो लागेछ। मन त यसै चङ्गा। बेलायतमा सधैँजसो जाडो हुने हुनाले पनि समरका केही महिना निक्कै प्यारा हुन्छन्।...

  • प्रश्नको भारी लिएर गुरु अघिल्तिर टेक्सासका नेपाली

    गुरुहरु जिपिएस जस्तै हुन्। फरक यत्ति मात्रै हो– अलि बढी साधना गरेका, अध्ययन, अनुभव र शब्दले भरिएका गुरुहरुले देखाउने आध्यात्मिक बाटाहरु सोझा र छिटा...

  • रवीन्द्र मिश्र र उज्ज्वल थापा

    साझा–विवेकशील एकताका जोर्नीहरु

    यिनले अहिलेसम्म सहरकेन्द्रित समस्यामा मात्रै बहस गरेर राजनीतिक बाटो खनेका छन्। सामाजिक सञ्जालको भरपुर प्रयोग गर्छन्। युवाहरूको उपस्थिति धेरै रहेको...

विचार

सुखद शुक्रबार

ब्लग

प्रविधि

रोचक

NepalKhabar Tweets

विशेष

  • संसद बैठक ( फाइल )

    सदनमा संविधान संशोधन पक्ष-विपक्षबीच घोचपेच

    व्यवस्थापिका–संसद्को आइतबारको बैठकमा प्रमुख प्रतिपक्षी दल नेकपा(एमाले)का सांसदले दोस्रो संशोधन ‘बेमौसमको बाजा’ भएको भन्दै कटु आलोचना गरे भने...

  • यस्तो देखियो पत्रकारलाई चुनाव लागेपछि

    पत्रकार महासंघ महाधिवेशनबाट नयाँ नेतृत्व चुन्ने चटारोमा छ। काठमाडौं कमलादीको प्रज्ञा भवनमा चहपहल बाक्लिदो छ। हेरौं त्यहाँ देखिएका केही दृश्यः

  • २०६९ चैत २४ गते एमाओवादी प्रवेश गरेका झालाई स्वागत गर्दै बाबुराम भट्टराई (फाइल फोटो)

    दोस्रो र तेस्रो पटक माओवादीमा प्रवेश गरे रामद्वय

    रामद्वय अर्थात् रामचन्द्र झा र रामकुमार शर्मा पहिलो पटक होइन, क्रमश दोस्रो र तेस्रो पटक माओवादी केन्द्रमा प्रवेश गरेका हुन्। पार्टी प्रवेशका...

  • किन पक्राउ पर्दैनन् गिरोह-नाइके मनोज पुन?

    ‘उसको सहयोगीको प्रारम्भिक बयानले मनोज पुनले यो बेल्टमा कसरी टेरर क्रिएट गरेको रहेछ भन्ने स्पष्ट पारेको छ’ अपराधिक समूहका नाइके पुनका एक सहयोगी...