बम्बई जाँदो, रूपियाँ कमाउँदो



सेरा रावल र जया रावल
सेरा रावल र जया रावल
तस्बिरः सरला गौतम

सकिएको थियो द्वन्द्व। हान्दै थिए द्वन्द्वका बाछिटाले। दिनकै लर्को लागेर मान्छेहरू खालि हात भारततिर हुँइकिरहेको म देख्थें।

आडैमा कसैको भुनभुनले मेरो तन्द्रा भङ्ग भयो। ओहो! यो उकालोमा त म एक्लै पो छु। मेरो होश आयो।

उँभोउँभो जाऊ, मुथिमुथि जाउ (माथि माथि जाउ)। मैले बाटो सोधेँ, उनीहरूले बताए।

बडेमानको ढुङ्गामा झोलाको आड लगाएर म पल्टिरहेकी थिँए। मेरो चाल देखेर लोकल साथी मलाई छोडेर टाप कसिसकेकी थिइन्। सोध्दै आउनु भनेर।

बाजुराको पान्डुसेनको उकालो थियो त्यो। वरिपरि रुख बिरुवा केही नभएको। आकाशमा नाङ्लो जत्रो घाम। बुरुन्चे सानो बोटको आडमा त्यो ढुङ्गा लाख थियो।

खाना खाएपछि उकालो लाग्न परोस् भन्ने त सराप नै हो रे। त्यसै भन्थे मान्छेहरू। मलाई त्यो दिन कसैले सरापेको थियो।

मेरो आडमा आएर गुनगुन गर्ने दुई बालक थिए।

बाटो बताएर फेरि आफ्नै धुनमा उनीहरू हराए। अक्सर नयाँ मान्छे देखेर दङ्ग पर्ने यो ठाँउमा उनीहरूले मलाई बाल दिएनन्।

मलाई बोल्ने तलतल झन् बढ्यो। दुवैले मकैको ठाँट चपाउँदै थिए।

मैले सुरु गरें। स्कुलबाट भाग्याको हो रे लौ। अल्छि लाग्यो पो भन्छन्। पढ्नु पो पर्छ मैले अर्ती दिएँ। उनीहरूले मेरो अर्ती गने पो।

जया रावल सात वर्षका र सेरा रावल नौ वर्षका थिए, पाँच वर्षअगि। पढाइको कुराले उनीहरूको ध्यान खिच्न सकिन।

मैले सोधें मोटर देख्याको छौं। हेडलाइटजस्ता आँखा अनि हातको पार स्टेरिङजस्तो। हात घुमाउँदै घुर्र्र्र गर्दै भने देख्याका।

नार्इं भन्लान् भनेको अर्कै आयो उत्तर। पान्डुसेनसम्म मोटर पुग्थ्यो वर्षाद्बाहेक त्यो बेला। सोचें त्यही देख्या होलान्। तल मोटर बाटोमा।

मोटर चढ्याका?

ढुक्कैसँग भने, ‘चढ्याको।’

कहाँकहाँ पुग्याको?

‘तराई र बम्बई सप्पैतिर गयाको।’ खल्ली पो परेछन्।

कँहा निको लाग्यो (राम्रो लाग्यो)?

सेरा बोल्यो, ‘तराई निको मान्दो म। बम्बई त गलाई(थकाई¬)लाग्दो।

जयाले भन्यो, ‘ना मकन बम्बई निको मान्दो। मस्तै फलफुल खान पाँइदो। नरिवलका पानी पाइप हालिहालिकन।’

यसो भन्दा ऊ कस्तो लोभियो अनि लोभलाग्दो देखियो।

फेरि सम्झ्यो नरिवलको पानी र भन्यो, ‘खाइरहन मन लाग्दो पुडो (थेगो) सकिजाँदो।’

पढाइतिर फेरि फर्काएँ, ‘यसरी भागेर हुन्छ पढेर के बन्ने?’

दुवैले पालैपालो भने, ‘बम्बई जाँदो रुपियाँ कमाउँदो।’

‘अनि के गर्ने पैसाले ?’

‘गुँड किन्दा, फलफुल, नरिवल सबै किन्दा। पैसा भएपछि सबै मिल्दो छ।’

उनीहरू यसरी रमाए। मानौं सबै कुरा मिलिसक्यो।

अनि?

‘आमाकन पेटीकोट चोलो किन्दा।’ मेरा हातका चुरा देखाएर भने, ‘चुरा पनि।’

सानो क्यामेरा थियो मेरो हातमा। त्यही देखाएर फेरि भने, ‘तम्राजस्तो क्यामेरा पनि किन्दा।’ अनि मज्जाले हाँसे।

सकिएको थियो द्वन्द्व। हान्दै थिए द्वन्द्वका बाछिटाले। दिनकै लर्को लागेर मान्छेहरू खालि हात भारततिर हुँइकिरहेको म देख्थें। बात मार्थें। लक्का जवान छोरा गुमाएर द्वन्द्व पीडितले पाउने पैसाको लागि धाउँदा–धाउँदा थाकेका बाबुहरू पनि। आँगनमा जीउ बिसाउने बेला दिल्ली बम्बईकै बाटोमा। फगत खालि हात।

सेरा र जयाको बम्बई सपना पनि भेट्न पाएँ।

हामी बिस्तारै उकालो लाग्दै गयौं। त्यो मकैको ठाँट उनीहरू चपाउँदै थिए अझै पनि। टाइम पास गरेका होलान्। स्कुलबाट भागेका न थिए।

दोबाटो आयो। छुटिने बेला भयो। ऊ त्यो बाटो जाऊ। मलाई बाटो देखाएर उनीहरू आफ्नै बाटो लागे। देखिने बेलासम्म मैले हेरिरहें।

उनीहरू अहिले के गर्दै होलान्। बम्बई गई पनि सकेकी!?

प्रकाशित १९ भदौ २०७३, आइतबार | 2016-09-04 10:40:23

प्रतिकृया दिनुहोस

Loading...
Loading...

विचार

सुखद शुक्रबार

ब्लग

NepalKhabar Tweets

विशेष

  • प्रचण्डले भने: म त सम्हालिएको छु, परिवारलाई सम्हाल्न गार्‍हो छ (भिडियो)

    युद्ध र शान्तिको नेतृत्व गरेकाले जतिसुकै ठूला घटना सहन गर्ने क्षमता आफूमा भएपनि एक पछि अर्काे गर्दै छोरा–छोरीको निधनका कारण परिवारलाई सम्हाल्न कठिन...

  • ओलीसँगै उमेश गिरि (बायाँ)

    जसले एमालेको दुई करोड ‘खाए’, तिनै गिरीले ओलीको हातबाट टीका लगाए

    सत्ता टिकाउन एमालेसँग दुई करोड माग गरेको आरोप लागेका कांग्रेसका चर्चित नेता उमेश गिरी अन्तत एमालेमै प्रवेश गरेका छन्। सोमबार विहान बिराटनगरमा...

  • सिंहदरबार परिसर

    चुनावपछि मात्रै प्रदेशको अस्थायी राजधानी र गभर्नर

    आन्दोलन भएर निर्वाचनसमेत प्रभावित हुनसक्ने भन्दै सरकार प्रदेशको अस्थायी राजधानी तोक्ने र गभर्नर नियुक्त गर्ने कार्यबाट पछि हटेको छ। दुवै काम अब...

  • प्रकाशको निधनमा शंका छैन, छानविन गर्नुपर्दैन: प्रचण्ड

    ‘ज्वरो सामान्य नै थियो। त्यसलाई हामी सबैले सामान्य नै ठान्यौं। तर ज्वरो नघटेकाले आइतबार उपचार गर्न जाने योजना थियो। यदि ज्वरो नघटेको भए आइतबार...