बम्बई जाँदो, रूपियाँ कमाउँदो



सेरा रावल र जया रावल
सेरा रावल र जया रावल
तस्बिरः सरला गौतम

आडैमा कसैको भुनभुनले मेरो तन्द्रा भङ्ग भयो। ओहो! यो उकालोमा त म एक्लै पो छु। मेरो होश आयो।

सकिएको थियो द्वन्द्व। हान्दै थिए द्वन्द्वका बाछिटाले। दिनकै लर्को लागेर मान्छेहरू खालि हात भारततिर हुँइकिरहेको म देख्थें।

उँभोउँभो जाऊ, मुथिमुथि जाउ (माथि माथि जाउ)। मैले बाटो सोधेँ, उनीहरूले बताए।

बडेमानको ढुङ्गामा झोलाको आड लगाएर म पल्टिरहेकी थिँए। मेरो चाल देखेर लोकल साथी मलाई छोडेर टाप कसिसकेकी थिइन्। सोध्दै आउनु भनेर।

बाजुराको पान्डुसेनको उकालो थियो त्यो। वरिपरि रुख बिरुवा केही नभएको। आकाशमा नाङ्लो जत्रो घाम। बुरुन्चे सानो बोटको आडमा त्यो ढुङ्गा लाख थियो।

खाना खाएपछि उकालो लाग्न परोस् भन्ने त सराप नै हो रे। त्यसै भन्थे मान्छेहरू। मलाई त्यो दिन कसैले सरापेको थियो।

मेरो आडमा आएर गुनगुन गर्ने दुई बालक थिए।

बाटो बताएर फेरि आफ्नै धुनमा उनीहरू हराए। अक्सर नयाँ मान्छे देखेर दङ्ग पर्ने यो ठाँउमा उनीहरूले मलाई बाल दिएनन्।

मलाई बोल्ने तलतल झन् बढ्यो। दुवैले मकैको ठाँट चपाउँदै थिए।

मैले सुरु गरें। स्कुलबाट भाग्याको हो रे लौ। अल्छि लाग्यो पो भन्छन्। पढ्नु पो पर्छ मैले अर्ती दिएँ। उनीहरूले मेरो अर्ती गने पो।

जया रावल सात वर्षका र सेरा रावल नौ वर्षका थिए, पाँच वर्षअगि। पढाइको कुराले उनीहरूको ध्यान खिच्न सकिन।

मैले सोधें मोटर देख्याको छौं। हेडलाइटजस्ता आँखा अनि हातको पार स्टेरिङजस्तो। हात घुमाउँदै घुर्र्र्र गर्दै भने देख्याका।

नार्इं भन्लान् भनेको अर्कै आयो उत्तर। पान्डुसेनसम्म मोटर पुग्थ्यो वर्षाद्बाहेक त्यो बेला। सोचें त्यही देख्या होलान्। तल मोटर बाटोमा।

मोटर चढ्याका?

ढुक्कैसँग भने, ‘चढ्याको।’

कहाँकहाँ पुग्याको?

‘तराई र बम्बई सप्पैतिर गयाको।’ खल्ली पो परेछन्।

कँहा निको लाग्यो (राम्रो लाग्यो)?

सेरा बोल्यो, ‘तराई निको मान्दो म। बम्बई त गलाई(थकाई¬)लाग्दो।

जयाले भन्यो, ‘ना मकन बम्बई निको मान्दो। मस्तै फलफुल खान पाँइदो। नरिवलका पानी पाइप हालिहालिकन।’

यसो भन्दा ऊ कस्तो लोभियो अनि लोभलाग्दो देखियो।

फेरि सम्झ्यो नरिवलको पानी र भन्यो, ‘खाइरहन मन लाग्दो पुडो (थेगो) सकिजाँदो।’

पढाइतिर फेरि फर्काएँ, ‘यसरी भागेर हुन्छ पढेर के बन्ने?’

दुवैले पालैपालो भने, ‘बम्बई जाँदो रुपियाँ कमाउँदो।’

‘अनि के गर्ने पैसाले ?’

‘गुँड किन्दा, फलफुल, नरिवल सबै किन्दा। पैसा भएपछि सबै मिल्दो छ।’

उनीहरू यसरी रमाए। मानौं सबै कुरा मिलिसक्यो।

अनि?

‘आमाकन पेटीकोट चोलो किन्दा।’ मेरा हातका चुरा देखाएर भने, ‘चुरा पनि।’

सानो क्यामेरा थियो मेरो हातमा। त्यही देखाएर फेरि भने, ‘तम्राजस्तो क्यामेरा पनि किन्दा।’ अनि मज्जाले हाँसे।

सकिएको थियो द्वन्द्व। हान्दै थिए द्वन्द्वका बाछिटाले। दिनकै लर्को लागेर मान्छेहरू खालि हात भारततिर हुँइकिरहेको म देख्थें। बात मार्थें। लक्का जवान छोरा गुमाएर द्वन्द्व पीडितले पाउने पैसाको लागि धाउँदा–धाउँदा थाकेका बाबुहरू पनि। आँगनमा जीउ बिसाउने बेला दिल्ली बम्बईकै बाटोमा। फगत खालि हात।

सेरा र जयाको बम्बई सपना पनि भेट्न पाएँ।

हामी बिस्तारै उकालो लाग्दै गयौं। त्यो मकैको ठाँट उनीहरू चपाउँदै थिए अझै पनि। टाइम पास गरेका होलान्। स्कुलबाट भागेका न थिए।

दोबाटो आयो। छुटिने बेला भयो। ऊ त्यो बाटो जाऊ। मलाई बाटो देखाएर उनीहरू आफ्नै बाटो लागे। देखिने बेलासम्म मैले हेरिरहें।

उनीहरू अहिले के गर्दै होलान्। बम्बई गई पनि सकेकी!?

प्रकाशित १९ भदौ २०७३, आइतबार | 2016-09-04 10:40:23

प्रतिकृया दिनुहोस

  • जीवनमा रिलका पात्र

    एक पात्र जो टन्टलापुर घाममा आफू र आफ्ना बालखाका लागि खोला किनारमा गिटी कुट्दै छ। उसको त्यो कथालाई हामी वास्तविक जीवनमा सुन्न त्यति महत्व दिँदैनौ...

  • घरबार एकातिर, माया अर्कैतिर!

    कीर्तिपुरमा पढ्न आउँदा म विवाहित र एक बच्चाकी आमासमेत बनिसकेकी थिएँ। मेरा साथीहरू २६ कटेका छन् सबै। खासै कोही प्रेमको कुरा गर्दैनन्। २५ वर्ष पुग्दा...

  • मज्जाले प्रेम गर तर वियोगमा रुँदै नहिँड

    प्रेम गर्यो त गर्यो सकियो। मैले त प्रेम गर्न सकें त्यो नै मेरो सफलता हो। एउटा सफल प्रेम मैले बाँचें । बस्, प्रेमको सफलताको मापदण्ड प्रेम नै हो।...

  • पहिलो कला साहित्य उत्सवको एक दृश्य

    युवा–विद्यार्थी केन्द्रित साहित्योत्सव

    काँकरभिट्टामा यही फागुन १२ गतेदेखि आयोजना हुन लागेको तीन दिने कला साहित्य उत्सव विद्यालयका शिक्षक र विद्यार्थीहरूका उपयोगी हुनेछ। साधारणतया...

  • ध्वनि प्रदुषणको चपेटामा बिचरा बिरामी!

    केही महिनाअघिसम्म स्वास्थ्यमन्त्री गगन थापाकै निर्वाचन क्षेत्रमा पर्ने धुम्बाराही चोकैको एउटा भवनमा ‘अनमोल अस्पताल’ सञ्चालनमा थियो। सोही भवनको आधा...

  • कर्णाली-भेरी खोला, फेरि भेट होला-नहोला

    ‘हाम्रा बज्या भेडा पाल्दा खन्, हामी पनि भेडो पाल्न्या हुम्।’ यति भनिसकेर फुच्चेले एकपटक सुँक्क गर्यो, नाकको भेडोको लम्बाई घट्यो। मैले क्यामेरा...

 

 

विचार

सुखद शुक्रबार

ब्लग

प्रविधि

रोचक

NepalKhabar Tweets

विशेष

  • बारपाकमा उद्यान बन्न लागेको बस्ती

    बारपाकको दलित बस्तीमा भूकम्प स्मृति उद्यान

    ‘गोरखा भूकम्प’को केन्द्र गोरखाको बारपाक वडा नं. ५ स्थित बस्तीलाई भूकम्प स्मृति उद्यानमा रुपान्तरण गर्ने तयारी अघि बढेको छ। ४० घरधुरी झुरुप्प परेको...

  • उद्योग दर्तामा एकद्वार नीति अपनाउँदै सरकार

    नयाँ उद्योग खोल्न उद्योग विभाग, कम्पनी रजिष्ट्रारको कार्यालयलगायतका ठाउँमा उद्योगी आफै डकुमेन्ट लिएर पुग्नुपर्ने बाध्यतालाई हटाउँदै एकद्वार नीति...

  • ओस्कार राजनीतिः सिनेकर्मीको निशानामा ट्रम्प

    ओस्कार धेरै पटक राजनीतिक कारणले विवादित बन्ने गरेको इतिहास छ। कहिले जातीय भेदभाव त कहिले लैंगिक विभेदको आरोप ओस्कारले खेप्दै आएको छ। ओस्कारको...

  • सुवास नेम्वाङ

    ‘संशोधन विधेयक न पास हुन्छ, न फेल’

    मधेशलाई पहाडबाट छुट्याउनेबित्तिकै स्रोतका आधारमा कमजोर प्रदेश बन्न जान्छ। त्यसैले यो मधेश र मधेशी जनताको हित विपरीत छ भन्ने हाम्रो अडान हो। एमाले...